"Τα παιδιά της κερκίδας , να είναι εδώ!! Του Γιώργου Λάμπρου.

Κερδίζει η ομάδα, χάνει,ισοπαλία... Χαίρεσαι, στεναχωριέσαι αλλά μέχρι εκεί.Κατεβαίνεις τη Ληλαντίων-στο δρόμο για το σπίτι -κοιτάς αριστερά, βλέπεις φωτάκια, κεριά, συνθήματα και κάποια παιδιά να κάθονται.Έχουν περάσει περίπου 2 εβδομάδες και μόνο που το σκέφτεσαι τρελαίνεσαι.Δεν το αντέχεις,δεν το χωράει το μυαλό σου.Να σφαχτεί ένα παιδί από οπαδούς άλλης ομάδας.Να φανατίζεσαι για κάποιους που αμοίβονται με εκατομμύρια και δεν ξέρουν αν ζεις ή πεθαίνεις.Ζούμε σε μια απάνθρωπη κοινωνία και οι ευθύνες βαραίνουν όλους μας.Τους γονείς για τον φανατισμό και τον οπαδισμό που περνάμε στα παιδιά μας από τις μικρές ηλικίες.Ο θεσμός της οικογένειας συνεχώς χαλαρώνει και τίποτα δεν είναι σίγουρο αλλά όσες περισσότερες αντιστάσεις έχει το παιδί τόσο μειώνονται οι πιθανότητες για κάτι άσχημο.Γιατί είναι και αλήθεια ότι πολλά παιδιά μπαίνουν σ'αυτό το "λούκι"για να δηλώσουν παρόν και να βρουν τη χαμένη τους ταυτότητα.Τους ιδιοκτήτες πολλών μεγάλων σωματείων που θέλουν "στρατούς" για να τους κατευθύνουν οπαδικά αλλά και πολιτικά.Τους αρχηγούς των συνδέσμων που θέλουν να διακινούνε το "πράμα" τους .Την αστυνομία που δεν μπορεί να δώσει λύσεις στα μεγάλα προβλήματα και εξαντλεί την αυστηρότητα τας στα μικρότερα.Τη δικαιοσύνη που δεν εμπιστεύεται κανένας πλέον και έχει καταντήσει ανέκδοτο στην Ελλάδα. Και βέβαια την εξουσία που δεν έχει βούληση και δεν την "βολεύει"να δώσει λύσεις σε προβλήματα που διαιωνίζονται.Και φτάνεις στο σημείο να στεναχωριέσαι,να οργίζεσαι αλλά και να προβληματίζεσαι αν μπορούμε να ζήσουμε σε ένα καλύτερο κόσμο και να βάλουμε την αξία της ανθρώπινης ζωής πάνω απ'όλα.Γιατί όσα κεριά και ν'ανάψουν,όσα συνθήματα και να γραφτούν "Δε ζεί" ούτε ο Γιώργος,ούτε ο Γιάννης, ούτε ο Άρης παρά μόνο οι δικοί του άνθρωποι που θα πεθαίνουν κάθε μέρα για το χαμό του παιδιού τους.